Kerstcolumn: Een nieuwe naam

nieuwe naam

Ik wil graag een nieuwe naam aannemen. Mijn ouders hebben me ‘Laurens’ genoemd toen ik werd geboren. Een prachtige naam, vernoemd naar mijn opa. Met trots heb ik deze naam altijd gedragen, maar nu wil ik een nieuwe naam!

Want tijdens de kerstdienst dit jaar haalde de voorganger een stukje Bijbeltekst aan uit openbaring 2:17 : “Wie oren heeft, moet horen wat de Geest tegen de gemeenten zegt. Wie overwint zal ik van het verborgen manna geven, en ook een wit steentje waarop een nieuwe naam staat die niemand kent, behalve degene die het ontvangt.”

Dat stukje bleef rondzingen in mijn hoofd, als een traditioneel kerstliedje dat zich telkens herhaalde. Een nieuwe naam op een wit steentje. Het intrigeerde me. God zal ons een nieuwe naam geven, een naam door Hem bedacht, die zal passen bij het leven wat ik heb meegemaakt, of misschien beter gezegd, wat ik er van heb gemaakt.

Betekenis en herkomst van Laurens
Ik zocht het even op en kwam er achter dat mijn naam past bij mijn karakter. Laurens is herleid uit laurierblad, symbool van trots en overwinning. Vooral die trots, die past mij wel, maar dan vooral als valkuil. En wanneer ik die trots naast de levenswandel van Jezus neer mag leggen, dan passen deze niet echt bij elkaar. Trots, ijdelheid en ingenomenheid zijn juist het tegenovergestelde van wat Hij ons voordeed. Zal mijn nieuwe naam straks herleid worden uit liefde, barmhartigheid en geloof? Het witte steentje zal het me tonen.

Wit steentje
Dat witte steentje heeft verder nog een achter liggende betekenis. In de Atheense rechtspraak gebruikte de jury namelijk twee steentjes om over hun oordeel te stemmen. Een witte en een zwarte. Het witte steentje betekende vrijspraak. Wie overwint, zoals de tekst zegt, zal dus worden vrijgesproken. Inderdaad. Vrijgesproken van alle zonden, van al het kwaad! Door Hem die het voor ons overwonnen heeft: Jezus Christus!

Laurens van der Graaf – 2015





Share

1 gedachte over “Kerstcolumn: Een nieuwe naam”

Geef een reactie