Wondermooie kinderen

vluchtelingen

Ik zie mijn wondermooie dochter lopen
op ons warm tapijt
ze lacht, ze speelt, ze is gelukkig
leert beter lopen met de tijd
maar straks, als ze echt kan lopen
waar leidt het leven haar dan heen?
Als ik haar hand niet vast kan houden
en ze helemaal alleen
de wereld in moet gaan
en dan ook nog blijven staan!

Ik zie jou wondermooie dochter lopen
in het ruwe zand
ze huilt, en kijkt met donkere ogen
en ze zoekt naar vaders hand
Maar vaders hand is afgeschoten
en haar moeder die is dood
Ze zal nu alleen moeten leren lopen
geen veilige moederschoot
enkel nog de laatste beelden
van de man die haar neerschoot

Ik zie zo dochters, zonen lopen
die met liefdevolle tucht
vermaant worden verder te lopen
nog veel verder op de vlucht
en eenmaal in Europa aangekomen
wacht hen niet een goed ontbijt
maar de meest vreselijke oordelen
die wanneer ik er naar kijk
mijn tranen laten stromen
op mijn warm tapijt

Laurens van der Graaf – 2015





Share

Geef een reactie